Η Ψυχή της Ομάδας
Διονυσοπούλου Ελισσάβετ
Κάθε φορά που δημιουργώ ένα έργο, είναι σαν να ζω μέσα σε μια κατάσταση άπειρων δυνατοτήτων.
Ο χρόνος και ο χώρος εξαφανίζονται όπως αντίστοιχα εξαφανίζομαι κι εγώ.
Χάνεται η υλική μου υπόσταση και υπάρχει μόνο η ενέργεια των αισθήσεων και των συναισθήσεων.
Μοιάζει σαν ένα ερωτικό παιχνίδι ή ένα ταξίδι σε άλλες διαστάσεις.
Η διαδικασία δεν μένει στα στενά όρια της τεχνικής, αλλά γίνεται μια αδιάκοπη συνομιλία με τον εαυτό μου, ένας διάλογος που με οδηγεί στα βάθη της ανθρώπινης εμπειρίας.
Μέσα από την δουλειά μου αναζητώ την σύνδεση του παρελθόντος με το παρόν, της φιλοσοφίας με την πράξη, της αλήθειας με την ψευδαίσθηση.
Και μέσα από αυτό, νιώθω πως ανακαλύπτω ξανά και ξανά τον εαυτό μου.
Γιατί, τέχνη για εμένα δεν είναι αυτό που κάνουμε αλλά αυτό που είμαστε
